איך האב יעצט געוויזען מיין חבר
די בלאג פון האסידרעבעל און איך האב געטראפעם א נייער פארבינדונג, צו אן ארטיקעל אין דער "ווילעדזש וואויס". איך בין אויפגעציטערט געווארען. איך האב געמיינט אז איך האב געשריבען פריערט שארף און איך זעה אז איך האב עם ווייט צו איידעל באהאנדעלט. ס'קומט מיר שעלטען, אנצופילען די גאנצע בלאט מיט קללות וואס נועם זאל קענען שפעטער אריינשטעלען אין טאגליין מיט א שיינעם קעפעל. איך בין געפלעפט, אן ווערטער. ס'נישט דא קיין ווערטער ריכטיג אהערצושטעלען דער געמיינעם חזיר, דער נידערטרעכטיגען גיפטיגען שלאנג, דער גרויליגען אוסווארף, דער שייעסדרעקיגען ארשלאך פון א קראנקען הונט, א מיתה משונה עם און א ברענעדיקער גיהנם אויף זיין קאפ. א רוח עם אין טאטען'ס טאטען אריין אויף זיין טאטען'ס ערד זאל ער טאנצען, א כאלעריע עם אין די אלע ביינער, א שווארציאהר עם, זאל עם דער טויפעל פארכאפען, אין דער ערד זאל ער גיין, זאל ער זיך באגראבען לעבעדיקערהייט, זאל עם אפדארען זיין פאלשע צונג און טרייפענע הענט און עם אויסגעשטאכען ווערען זיינע בייזע אויגען, זאל ער זיך הענגען, שטיקען, ווארגען. יעדער אטעם וואס ער ציעט נאך פארפעסטיגט די לופט. ער וועט מיאוס אפשניידען און האבען א ביטערען סוף, ווי אלע זיינע פארקומער און נאכגייער. זאלען אונז דאס דערלעבען אין גיכען און מיט פריידען.