מילא המנוח/ה היו צעירים

[lion 7]

מילא המנוח/ה היו צעירים

אולם מרגיז אותי , האזכרות של יום הארבעים וחצי השנה .. נמאס ללכת כל כמה ימים בלהשתתף באזכרות האלה .. עבודה =פרנסה , חיים=משפחה ודברים אחרים , אי אפשר להתעלמ מהתופעה הזאת , גם קשה להתנתק ממנה , אתה בין שני דברים , אחד להשתתף כמו שצריך לנחם את אהל -אלפקיד , קרובי המנוח , ומצד שני יש התחיבויות על הפרק המועט שיש לך , לך תבין את מי שהמציא את הרעיונות האלה , למה? אם הייתי פנסיוניר , מילא , הייתי משתתף , אבל זה לא רק הלויה , אלא גם ביקור תנחומים בבית פעם , פעמים , אחרי זה אזכור הארבעים , לשבת שעה או בכנסייה, או בחוץ עד שזה יגמר , אחריו אזכור חצי השנה , כנ``ל , לא להגזים גם אזכור שנה , ושנתיים אם מישהו חווה את זה .. אני לא נהנה מזה , חובה לנחם , אבל יש למרבה הצער , הרבה הלויות ואזכורים ... האם אתם בעד אזכורים כאלה ? או משום מה זה תקליד וחובה .. אלה דברים שקושרים אותנו עם המורשת רבת השנים .. אבל היום גם לא מגדלים 5-8 נפשות ...

 

[salt of earth]

זכר המת...

ליאון אני חושבת שצריך להבדיל בין התפילות שעורכים למת כמו מיסת הארבעים ומיסת החצי שנה לבין המנהגים החברתיים לפי דעתי זה דווקא דבר חיובי כי מה נותן יותר נחמה למשפחה השכולה יותר מתפילה והתייחדות עם זכר היקיר המת. בעוד שהמנהגים החברתיים המעיקים של החברה הערבית כמו האוכל שצריך להזמין את כולם אליו ומהווה נטל כלכלי על משפחת המת (ההנחה העומדת מאחורי מנהג זה הוא שקרובי משפחה ידאגו למשפחה המתאבלת ויכינו להם אוכל אבל זה הפך לעול כלכלי וחברתי כיום). אבל ישנם דברים שאנו הנוצרים צריכים לזכור כאשר מת לנו אדם... נכון שאנחנו עצובים כי הוא עוזב אותנו לעד ולא נראה אותו אלא בעולם הבא. אבל מצד שני אנחנו צריכים להיות שמחים בשבילו כי הוא כעת נמצא עם ישוע במלכות השמיים, לא? אז למה אני מרגישה שבהלוויות שלנו שוכחים את הנקודה הזאת וממשיכים להתייפח ולבכות (ברור שעצובים) ולא חושבים על זה שיקיריהם נמצאים בשמיים עם ישוע וייהנו מחיי נצח... ולצערי זה מראה שהם לא בוטחים בתוכנית האלוהית المشيئة الربانية שהתווה אלוהים עבור כל אחד מאיתנו- אני מקווה שאני טועה. והחברה הנוצרית שלנו מתנהגת בשונה מדברי ישוע من آمن بي وان مات فسيحيا בכל מקרה, ישנו טקסט שמתאים בול לסוגייה כזאת. הוא נכתב ע"י רועה קהילה נוצרית שנקרא الميتروبوليت لعازر بوخالو (رومانيا) ששם לב שבהלוויות תמיד לובשים שחור ומתייפחים ובוכים בהיסטיריה כל הזמן... אז הוא אומר להם אל תבכו ואל תלבשו שחור אלא תשמחו בשביל יקירכם שמת כי הוא כעת נמצא אצל אלוהים.

 

[salt of earth]

לאלו שלובשים שחור בשל השכול

إلى الذين يرتدون الأسود حداداً لاحظ هذا الأسقف أن الكثيرين من أبنائه فوجئوا عندما أقام خدمة الجنّاز بثياب بيض. فقد كانوا يفتكرون، على غرار الأغلبية، بأن الثياب السود هي أكثر ملاءمةً للحزن والحداد في الجنانيز والذكرانيات. ما يلي هو مختارات من عظته حول هذا الموضوع. "افرحوا أيها الإخوة بالرب، وأيضاً أقول افرحوا" نحن نحزن في الجنازات لكننا لا نندب الراحل بل نأسف لأنفسنا لأننا نُحرَم من حضور مَن نحب. لكن أن نجعل الحَدَث وقتاً للندب والسواد، فهذا يظهر أننا ضعفاء في الإيمان وأننا نسينا المسيح ومحبته. يتوجّه أبونا القديس يوحنا الذهبي الفم إلى لابسي الأسود: "ماذا تفعلون، أنتم الذين تدنّسون يوم القيامة هذا؟ أنتم الذين تتمسكون بأسود الحداد ألا تؤمنون بالمسيح؟ لماذا تخزون هذا الراحل؟ لماذا تحولون الراحة إلى خوف ورعدة عند الموت؟ لماذا تدفعون الناس إلى توجيه التهم إلى الله؟ أنتم تقاتلون أنفسكم. لماذا تندبون كالوثنيين الذين لا رجاء لهم بالقيامة؟" علينا فقط أن نتبنّى فكره. فليكس مؤرخ القرن الأول يوجّهنا إلى كيف ينبغي بنا أن نزيّن جنازاتنا في وصفه الجنازات المسيحية في الأزمنة المسيحية الأولى: "لا يوجد ندب في جنازاتنا. لماذا وجوده؟ نحن نزيّن جنازاتنا بالهدوء العظيم، كما نزيّن حياتنا. لا توضَع أكاليل الزهور التي تذبل على جبين الميت، لأننا نرجو أكاليل دائمة الاخضرار أبدية. بهدوء واحتشام، محفوظين في فيض إلهنا وتسامحه، نحن نُفعَم بهجةً بالرجاء بالفرح الآتي والثقة بعظمة الله الحاضرة. وهكذا نحن ن&

 

[salt of earth]

המשך...

وهكذا نحن نرتفع بالبركة ونحيا بتأمّل ما سوف يأتي". تريدون أن نكفّن أنفسنا بالسواد خوفاً من الموت، من أجل أنفسنا أم من أجل الراحل؟ يؤدّبنا الأب أمبروسيوس أسقف ميلان في كلامه: "يرهب التافهون من الموت وكأنّه كلّه شرور. الحمقى يخشون الموت، إمّا لأنهم يظنون أنّه يعني الإبادة، أو لأنّهم مرعوبون بروايات عنه... مراتب الأبالسة، منحدرات الظلام العالية، وغيرها". لنرمي هذه الأمور وراءنا، وتعالوا إلى فهم معنى الموت الأرثوذكسي، ولنضع جانباً ثيابنا السوداء غير الأرثوذكسية ولنفرح صارخين مع القديس غرغوريوس اللاهوتي: "أنا أؤمن بكلمات الحكماء، لأن كل نفس مرهفة ومحبة لله، عندما ترحل من هنا، تتقدّم مبتهجة للقاء ربّها... وتدخل فرح السعادة المهيأ لها". إن الثياب السوداء غير ملائمة ومعيبة للجنازات والذكرانيات الأرثوذكسية، وكأننا ندخل غرفة زفاف مرتدين ثاباً سوداء كئيبة. ألم تسمعوا بأننا نحتفل بالجنازات والذكرانيات؟ لا، فلنلبس ثياب الإكليل من البياض والذهب ولنرمِ جانباً الندب ونحمل الرجاء، كما يعلمنا أبونا يوحنا الذهبي الفم: " لا مكان للدموع حيث تكون المعجزات وحيث يُحتَفل بهذا السر. اسمعوا لي، أنا أرجوكم... يُحتَفَل بسر عظيم عندما يرقد أحد ما. إذا كنا نجلس معاً وأرسل الإمبراطور في دعوتنا إلى قصره، أيكون من الصواب أن ننوح ونندب؟

 

[salt of earth]

המשך ../images/Emo20.gif

ألا تعرفون أيّ سرّ يجري الآن، وكم هو رائع ومستحق للترنيم والمديح؟ إنّه سر عظيم من أسرار حكمة الله. النفس تتقدّم مسرعة إلى ربها، وأنتم تندبون؟ إذ كما أن الشمس تشرق ساطعة بهية، كذلك النفس بعد أن تترك الجسد بضمير نقي، تلمع بالبهجة... تترك النفس الجسد برفقة الملائكة، فكّروا في كيف ينبغي أن تكون! في أي دهشة، وأي روعة، وأي ابتهاج! فلماذا تندبون؟ هذا هو سبب الصلوات والمزامير والتمجيد لله: حتى لا تندبوا ولا تنوحوا بل بالأحرى لتشكروا الله الذي أخذ الراقد..." إذاً لا يكلمني أحد بعد اليوم عن الثياب السود في الجنانيز والذكرانيات. إنّها فقط تلهي عقول شبابنا وتحوّل اهتمامهم عن إنجيل المسيح. إنّها ضد الأرثوذكسية بالكليّة ومخالفة لإنجيل المسيح. في جنازاتنا وذكرانياتنا فلنمزج حزننا بالابتهاج، وإذا عجزنا عن الابتهاج، فأقلّه فلنتعزّى بكلمات الذي وعدنا بأنّه "لا الحياة ولا الموت... تستطيع أن تفصلنا عن محبة الله التي في يسوع المسيح ربنا". נ.ב- הכותב מזכיר את האמונה האורתודוקסית אבל אני חושבת שזה מתייחס לכולם

 

[che guevara85]

אני חושב כמוך מלח

לפי דעתי זה בסדר לזכור את מתינו עם טקסים של 40 יום וחצי שנה, אבל אני נגד האבלות ולבישת השחור וההתייפחות שמלווה את טקס ההלוויה ואת תקופת האבלות. דווקא אנחנו צריכים לשמוח כי מתינו סיימו את חלקם עלי אדמות ועולים למעלה ברוחם כדי לפגוש את אלוהים. כשמתייפחים ומתאבלים על המת זה כאילו שהוא הולך לגיהנום לפגוש את השטן. יש כאלה שתקופת האבלות אצלהם נמשכת שנים וזה נמשך בלבישת שחור והמנעות מללכת לשמחות, זה לא מוסיף לכבוד המת אלא רק פוגע במנוחתו.

 

[lion 7]

מסכים עם שניכם ..

דברים משמחים IN דברים מעצבים out הנקודה שהעליתי היא לצערי הרב עלייה במקרי המוות , בחברה שלנו , והרבה טקסים שבאים בבת אחת . לא כמו שהיה פעם שכל הכפר השתתף בלנחם את קרובי המת , היום יש הרבה אזכורים שלפעמים באים בבת אחת , לנחם זה דבר עילאי , אולם רציתי לומר שמספיק רק טקס ההלויה ולא המיסות והאזכרות שבאות בכדי גם לפתוח את פצעי ורגשי משפחת השכול .. להזכיר שמות אדם הוא סיום לגוף ואפילו שינה עד שיעיר אותם האדון, אולם הרוח תחיה לנצח עם גוף נצחי .. כאשר בכו את ישוע בדרכו אל הצלב , ישוע העיר להם שהם צריכים לבכות על עצמם ,