פוליקרפוס

[lion 7]

פוליקרפוס

بوليكربوس الأسقف الشهيد ولد حوالي سنة 70م. قيل ان سيدة تقية تدعى كالستو Callisto ظهر لها ملاك، وقال لها في حلم: "يا كالستو، استيقظي واذهبي إلى بوابة الأفسسيين، وعندما تسيرين قليلاً ستلتقين برجلين معهما ولد صغير يُدعى بوليكربوس، اسأليهما إن كان هذا الولد للبيع، وعندما يجيبانك بالإيجاب ادفعي لهما الثمن المطلوب، وخذي الصبي واحتفظي به عندك..." أطاعت كاليستو، واقتنت الولد، الذي صار فيما بعد أمينًا على مخازنها. وإذ سافرت لأمر ما التف حوله المساكين والأرامل فوزع بسخاء حتى فرغت كل المخازن. فلما عادت كالستو أخبرها زميله العبد بما فعله، فاستدعته وطلبت منه مفاتيح المخازن، وإذ فتحتها وجدتها مملوءة كما كانت، فأمرت بعقاب الواشي، لكن بوليكربوس تدخل وأخبرها أن ما قاله زميله صدق، وأن المخازن قد فرغت، وأن هذا الخير هو عطية الله، ففرحت وتبنته ليرث كل ممتلكاتها بعد نياحتها، أما هو فلم تكن المادة تشغل قلبه. من أعماله أيضًا انه كان يذهب إلى الطريق الذي يعود منه حاملوا الحطب ويختار أكبرهم سنًا ليشترى منه الحطب ويحمله بنفسه إلى أرملة فقيرة. سيامته سامه بوكوليس Bucolus شماسًا، فكان يكرز بالوعظ كما بقدوته الحسنة، وإذ كان محبوبًا وناجحًا سامه كاهنًا وهو صغير السن. سامه القديس يوحنا الحبيب أسقفًا على سميرنا (رؤ2: 8 - 10) . وقد شهد القديس إيرينيئوس أسقف ليون عن قداسة سيرته، وإنه تعلم على أيدي الرسل، وأنه تحدث مع القديس يوحنا وغيره ممن عاينوا السيد المسيح على الأرض. جاهد أيضًا في مقاومته للهراطقة خاصة مرقيون أبرز الشخصيات الغنوسية، وف&#

 

[lion 7]

נקטע הקטע בערבית

אביא את ההמשך אחרי התרגום לעברית פה סיפור אמיתי , מדפי ההיסטוריה המשיחיתו lion 7 ו 01:02 | 29/04 פוליקריוס: פוליקריוס היה הבישוף של קהילת סמירנא ואחד מהקדושים של קהילת|כנסיית המאה ה2, היה ידוע בשם "פוליקריוס המבורך", כי הוא נחשב כשרשרת הקשר עם השליחים או דור השליחים, הוא הכיר את יוחנן כותב הבשורה ,, אולם הפגנים היו קוראים לפוליקריוס בכינוי "מורה אסיא, האבא של המשיחים, הורס הפסלים, כי הוא לימד האנשים לא להקריב קורבנות לאלים, או לסגוד להם,, בעצם לא היה משהו מקרי . כי הרדיפות בסמירנא במיוחד לאישיות האדירה זו, והיקרה, אולם נכתב סיפור הריגתו על ידי הפגנים על ידי איש בשם מרסיאנוס (MARCIANUS) וסיפור זה אחת הכתובות המועטות השלמה שהגיעה אלינו מתקופה ההיא בהסטוריה הראשונה , הרדיפות בסמירנא המשיחים עברו רדיפות קשה עקובות מדם , מהרדיפות הקשות ביותר: הם ניצרבו באש, צליפות ומכות בשוטים, שבקצה השוט חוברו חתיכות של ברזל חדים כתער עד שהופיע העצם בגוף (קשה לכתוב על הרדיפות), חלק מהם נזרק בחיים אל האריות , נקשרו לעמודים ונשרפו חיים, וכאשר התגבר הרעב של הפגנים לעוד דם משיחי, הם ביקשו את פוליקאריוס, הם ביקשו אותו, באותה עת שהוא התפלל בהתמדה וכל הזמן, לאלה שעברו רדיפות.... בלתי יאומן,,, בריחת פוליקריוס ותפיסתו כאשר נודע לפוליקריוס שהפגנים מבקשים את חייו, עזב את ביתו והלך לחווה אחרת עם קומץ מחבריו, עד קירבתו לאותה חווה, חלם בלילה כי מיטתו עולה באש , הוא סיפר את זה לחבריו כי הוא הולך להשרף חי ,אבל כשהתגלה מיקומו על ידי החיי, על מחבואו על ידי משרת בבית משיחי,הם תיחקרו אותו כשהם מתעללים בו עד הערב . לבסוף הוא נשבר וסיפר על מקום מחבואו של הקדוש, החיילים הלכו אליו, והוא הזמין אותם לאכול ולשתות, וביקש ללכת להתפלל, ונשאר שעתיים מתפלל ,לבסוף הוא מסר את עצמו אליהם,הם לקחו אותו אל האיצטדיון בעיר, וכאשר הם הולכים ביחד ,החילים ניסו לפתות אותו בלכפור בישוע, ולסגוד לקיסר הפגני, הם חשבו כי אם ישנה עמדת גיבור הקהילה שם, ייחשבו כמנצחים, אבל פוליקריוס אמר להם: " אינני יכול לעשות מה שאתם מבקשים העדות של פוליקריוס באיצטדיון העמידו אותו מול המלך . שרצה להתחשב בגילו המבוגר מאד, והלשבע בגדולת קיסר, ולחזור בתשובה אל חיק דת המדינה באומרו : "שילכו לעזאזל הכופרים אלה ( שהכוונה היא למשיחים) פוליקריוס ענה בשלילה והסתכל אל השמיים וסימן בידו אל הרוב הפגני הברברים ממול ואמר "שילכו לעזאזל הכופרים אלה " (בכונוה לפגנים) המלך אמר "תישבע ואני אעזוב אותך לנפשך, תקלל את ישוע".!! אז ענה פוליקריוס מאחת האימרות המרגשת בהסטוריה המשיחית דאז "שמונים ושש שנים שירתי אותו, והוא לא עשה לי מאומה, איך אני אגדף או אכפור בו על זה שפדה את חיי?" לבסוף השליט אמר : " תישבע בחיי קיסר" : פוליקריוס ענה: אם הייתם כל כך טיפשים, ואתם תחשבו כי אני נשבע בעוצמתו של הקיסר, ומתנהגים כאילו לא יודעים מי אני, תישמעו בבירור, אני משיחי, אם רציתם לדעת על האמונה זו, תיבחרו יום ואני אשמיע לכם". השליט: יש לי אריות ואני אזרוק אותך אליהם, אם לא תשנה עמדה". פוליקריוס: " תקרא לאריות ולנמרים, כי לשנות את מחשבתי מהטוב לרע, משהו אני לא יכול,, אבל ההפך הוא יכון השליט : אני אזרוק אותך לאש שתאכל אותך, אם אתה בז לאריות, ואם תישאר עקשן". פוליקריוס " אתה מאיים באש השורפת את הגוף במהירות, אבל אח"כ היא נכבית, כי אתה לא יודע על האש שמחכה לרעים ביום הדין , כעונש נצחי להם, ולמה לחכות , תעשה מה שאתה רוצה". וכאשר השליט ראה כי הוא חזק מכל הפיתויים שלח את שליחו , וקרא לרבבות , מודיע כך שלוש פעמים: "פוליקריוס נשבע שהוא מאמין בישוע המשיח" ההמון הגיב בצעקות זעם , ומבקש לגזור עליו גזר דין מוות. ייסורי פוליקריוס: ההמון הזועם התחיל לאסוף עצים בשביל לשרוף אותו, אבל פוליקריוס הוריד את נעליו, ואת בגדיו הוא הסיר, קשרו אותו אל עמוד כי סירב שיצלבו אותו , באומרו: " כי אלוהינו שזה ייתן לי כח, לסבול את האש, יחזק אותי להיות איתן באש, ולא לזוז גם בלי מסמרים", האש עלתה בלהבות בצורת משולש שלא רצתה לפגוע בו, והוא בתוכה היה כמו כסף או זהב נוצץ, בתוך אתון כמו לחם , והריח שלו היה כמו נרדין, וכאשר ראו את גופו שלא נגעה בו האש, שלחו אליו חייל להרוג אותו בסכין, וכאשר זה דקר אותו בלב, יצא דם רב שכמעט כיבה את האש , הפגנים מנעו מהנוצרים לקחת את גופתו . לבסוף הם הצליחו לקחת קצת עצמות , והשאיור אותה כמזכרת יקרת חפץ ומכאן מקור האמונה בערך שאריות גוף הקדושים

 

[lion 7]

בהמשכים \\\

الغنوسية، وفي أثناء وجوده في روما سنة 154م أنقذ كثيرين من الضلال وردهم عن تبعيتهم لمرقيون. استشهاده إذ شرع الإمبراطور مرقس أوريليوس في اضطهاد المسيحيين ألحّ المؤمنون على القديس بوليكربوس أن يهرب من وجه الوالي، فاختفى عدة أيام في منزل خارج المدينة، وكان دائم الصلاة من أجل رعية المسيح. قبل القبض عليه أنبأه الرب برؤيا في حلم، إذ شاهد الوسادة التي كان راقدًا عليها تلتهب نارًا، فقام من النوم وجمع أصدقاءه وأخبرهم إنه سيحترق حيًا من أجل المسيح، وإنه سينعم بعطية الشهادة. بعد ثلاثة أيام من الرؤيا عرف الجند مكانه واقتحموا المنزل، وكان يمكنه أن يهرب لكنه رفع عينيه إلى السماء قائلاً: "لتكن مشيئتك تمامًا في كل شئ"، وسلَّم نفسه في أيديهم، ثم قدم لهم طعامًا، وسألهم أن يمهلوه ساعة واحدة يصلى فيها. تعجب الجند من مهابته ووداعته وبشاشته وعذوبة حديثه، حتى قال أحدهم: "لماذا هذا الاجتهاد الشديد في طلب موت هذا الشيخ الوقور؟" انطلق مع الجند الذين أركبوه جحشًا، وفي الطريق وجدهم هيرودس أحد أكابر الدولة ومعه أبوه نيكيتاش، فأركبه مركبته، وإذ طلبا منه جحد المسيح ورفض أهاناه وطرحاه من المركبة بعنف فسقط على الأرض وأصيبت ساقه بجرحٍ خطير. عندئذ ركب الجحش وسط آلام ساقه وهو متهلل حتى بلغ إلى الساحة حيث كان الوالي وجمهور كبير في انتظاره. إذ نظره الوالي وقد انحني من الشيخوخة وابيضت لحيته سأله، قائلاً: "هل أنت بوليكاربوس الأسقف؟" أجابه بالإيجاب. ثم طلب منه الوالي أن يرثى لشيخوخته وإلا سامه العذاب الذي لا يحتمله شاب، ثم أمره أن &#161

 

[lion 7]

\\\

ثم أمره أن ينادي بهلاك المنافقين وأن يحلف بحياة قيصر. فتنهد القديس، قائلاً: "نعم ليهلك المنافقون". فذُهل الوالي وقال: "إذن احلف بحياة قيصر والعن المسيح وأنا أطلقك." لقد مضى ستة وثمانون عامًا أخدم فيها المسيح، وشرًا لم يفعل معي قط، بل اقتبل منه كل يوم نعمًا جديدة، فكيف أهين حافظي والمحسن إليَّ؟ وكيف أغيظ مخلصي وإلهي والديان العظيم العتيد أن يكافئ الأخيار وينتقم من الأشرار المنافقين؟ اعلم انك إن لم تطع أمري فستُحرق حيًا، وتُطرح فريسة للوحوش. إني لا أخاف النار التي تحرق الجسد، بل تلك النار الدائمة التي تحرق النفس، وأما ما توعدتني به أنك تطرحني للوحوش المفترسة فهذا أيضًا لا أبالي به. احضر الوحوش، وأضرم النار، فها أنا مستعد للافتراس والحرق. ينبغي أن ترضي الشعب. ينبغي أن يطاع الله أكثر من الناس، لماذا تنتظرون؟ أسرعوا بإنجاز ما تريدون. (قال هذا بشجاعة ووجهه يشع نورًا حتى انذهل الوالي عندما تفرس فيه). أُعد أتون النار، وأرادوا تسميره على خشبة حتى لا يتحرك من شدة العذاب، أما هو فقال لهم: "اتركوني هكذا، فإن الذي وهبني قوة لكي أحتمل شدة حريق النار سيجعلني ألبث فيها بهدوء دون حاجة إلى مساميركم". عندئذ أوثقوا يديه وراء ظهره وحملوه ووضعوه على الحطب كما لو كان ذبيحة تُقدم على المذبح

 

[lion 7]

\\ המשך אחרון

وكان يصلي شاكرًا الله الذي سمح له أن يموت شهيدًا. وإذ انتهى من صلاته أوقد الجند النيران من كل جانب ففاحت منه رائحة طيب ذكية، وإذا بأحد الوثنيين طعنه بآلة حادة فتدفق دمه وأطفأ النيران، وقد انتقلت نفسه متهللة إلى الفردوس، عام 166م. يعيد له اليونان في 25 من شهر ابريل، والأقباط في 29 أمشير. رسالته كتب القديس بوليكاربوس أسقف سميرنا رسالة إلى أهل فيلبي، تكشف لنا عن حال الكنيسة البكر في أوروبا في القرن الثاني. امتازت الرسالة بغزارة حكمتها العملية، واقتباس الكثير من نصوص الكتاب المقدس، كما عكست لنا روح القديس يوحنا في وداعته كالحمل وهدوئه، مع حزمه في الإيمان والتمسك بالحياة المقدسة. للمؤلف: الشهيدان أغناطيوس وبوليكربوس، سبتمبر 1964.

 

[michaeld1]

תודה ליון .. השכלתי

 

[My Shepherd]

../images/Emo23.gifואוו כמה מרגש..הללוייה כמה שישוע היה בלבו

עד הרגע המאושר בחייו..שבו יעבור מחיים אלו לצד אדון התהילה והמלכות

אמן שנראה ביננו אוהבי ישוע בצורה כזו..כי בימים אלו..כולם מלאים בגאווה כולם אוהבים את העולם יותר ממיש ברא את הכל... תודה ליאון..היו דמעות של ברכה ותודה על לחיי הבוקר מקריאת סיפור חייו.